Τελευταία, με μπροστάρηδες κάποια τοπικά μέσα και όχι μόνο, μοιάζει να καλλιεργείται μια αίσθηση μόνιμου συναγερμού, λες και η πόλη βρίσκεται ένα βήμα πριν από την άλωση!!!
Θα μας τα πάρουν όλα οι Τούρκοι, λέει το αφήγημα. Σπίτια, μαγαζιά, γωνίες, βιτρίνες, μέχρι και τον τελευταίο freddo στη Λεωφόρο. Κάθε νέα επένδυση παρουσιάζεται περίπου σαν γεωπολιτικό επεισόδιο, κάθε επιγραφή σαν ύποπτο σύμβολο και κάπου εκεί οι κάτοικοι αρχίζουν να μπερδεύονται.
Υπάρχει τελικά πραγματικός κίνδυνος ή ζούμε μέσα σε μια φοβική φούσκα που τη φουσκώνουμε μόνοι μας;
Ένα μαγαζί λοιπόν, εστίασης με ντονέρ και lahmacun, γίνεται αφορμή για βαριές κουβέντες, ιστορική φόρτιση και ψυχολογικά σύνορα. Σαν να φοβόμαστε λιγότερο το χρήμα και περισσότερο το κύμινο.
Το πιο περίεργο είναι ότι όλοι, αναγνωρίζουμε την ελεύθερη αγορά, τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη, τη νομιμότητα της επένδυσης, αλλά κάπου μετά νιώθουμε την ανάγκη να βάλουμε έναν αστερίσκο φόβου. Ναι μεν, αλλά.
Ναι μεν ζούμε σε Ευρώπη, ναι μεν είμαστε ανοιχτή πόλη, αλλά να, μήπως λίγο κινδυνεύουμε;
Κι έτσι αντί να συζητάμε σοβαρά, γιατί οι ντόπιοι δυσκολεύονται να επενδύσουν, πώς στραγγαλίζεται η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, πώς αδειάζουν τα πορτοφόλια και οι αντοχές, καταλήγουμε να κοιτάμε τον «άλλο» με καχυποψία, λες και αυτός φταίει για όλα.
Κάπως έτσι γεννιέται η σύγχυση. Οι κάτοικοι ακούνε από τη μία ότι «δεν υπάρχει πρόβλημα», από την άλλη ότι «κάτι ύποπτο συμβαίνει», και τελικά μένει μια γενική ανησυχία χωρίς σαφή αντικείμενο. Μια μιζέρια διάχυτη, που δεν οδηγεί πουθενά, απλώς βαραίνει την ατμόσφαιρα. Και στο τέλος της ημέρας δεν μας προστατεύει από τίποτα, απλώς μας κάνει πιο καχύποπτους, πιο κουρασμένους, πιο κλειστούς.
Ίσως κάποια στιγμή χρειαστεί να το πούμε καθαρά και χωρίς φόβο. Δεν μπορούμε να ζούμε διαρκώς με τον μπαμπούλα του «εχθρού» πάνω από το κεφάλι μας, ειδικά όταν αυτός μεταμφιέζεται πότε σε τράπεζα, πότε σε φαγητό, πότε σε βιτρίνα.
Αν θέλουμε πραγματικά να θωρακίσουμε την πόλη, αυτό δεν θα γίνει με καχυποψία ούτε με άρθρα που χαϊδεύουν τους φόβους μας. Θα γίνει όταν σταματήσουμε τη μιζέρια, όταν απαιτήσουμε συνθήκες για να ζήσουμε και να δουλέψουμε αξιοπρεπώς, όταν μάθουμε να συνυπάρχουμε χωρίς μίση και χωρίς έτοιμους εχθρούς.
Όχι γιατί ξεχνάμε την ιστορία μας, αλλά γιατί δεν θέλουμε να φυλακιστούμε μέσα της.
Η Γάτα του Έβρου 🐈⬛
