Σε άρθρο–καταπέλτη ο Πασχάλης Χριστοδούλου αφήνει κάθε ίχνος ευγένειας στην άκρη και στρέφει ευθέως τα βέλη του προς την κυβέρνηση, κατηγορώντας την ότι πανηγυρίζει για την οικονομία την ώρα που ο αγροτικός κόσμος βυθίζεται.
Χωρίς περιστροφές, σημειώνει ότι «αντί για θριαμβολογίες, βρείτε το αβγό του Κολόμβου», μόνο που αυτή τη φορά το αυγό κινδυνεύει να τελειώσει όχι όρθιο αλλά σε μια κακή ομελέτα. Υπολογίζει τις οφειλές προς τους αγρότες στα τρία δισεκατομμύρια ευρώ και απαιτεί άμεση εξόφληση, είτε μέσω δανεισμού είτε με προσωρινή παύση τοκοχρεολυσίων. Δεν διστάζει μάλιστα να προτείνει ως τρίτη λύση την περικοπή της ελληνικής χρηματοδότησης προς την Ουκρανία, για να εξασφαλιστούν τα χρήματα που το κράτος χρωστά.
Το πραγματικό σκάνδαλο, όμως, όπως υποστηρίζει, βρίσκεται στις Βρυξέλλες, εκεί όπου η Ελλάδα πηγαίνει μόνιμα «με σκυμμένο κεφάλι» και αποδέχεται ποσοστώσεις που στραγγαλίζουν τα ποιοτικά αγροτικά προϊόντα. Ειδικά για τον Έβρο, χρησιμοποιεί λέξεις που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Είτε θα μετατραπεί σε έναν ζωντανό αγροτοκτηνοτροφικό παράδεισο είτε θα σβήσει. Η μελισσοκομία, οι βιολογικές καλλιέργειες, η κτηνοτροφία, όλα αυτά που θα μπορούσαν να δώσουν ζωή στη Θράκη μετατρέπονται, όπως σχολιάζει, σε μια διαρκή υπόσχεση που τριάντα χρόνια τώρα μένει στα χαρτιά.
Η περιγραφή του για την κατάσταση στον νομό είναι σχεδόν εφιαλτική. Ζώα που πέθαναν από ευλογιά και αφθώδη, δασικές εκτάσεις που χάθηκαν στις φωτιές και απειλούνται να παραδοθούν στις ανεμογεννήτριες των ολιγαρχών, χωριά που άδειασαν, νέοι που έφυγαν χωρίς να κοιτάξουν πίσω. Και μέσα σε όλα αυτά, πολιτικοί που φτάνουν από την Αθήνα για μια δήλωση και μια φωτογραφία, επιμένοντας σε διακομματικά πορίσματα που, όπως λέει, η ίδια η ιστορία πέταξε προ πολλού στα σκουπίδια.
Ο Χριστοδούλου δεν κρύβει την οργή του για την εγκατάλειψη της Θράκης. Υπενθυμίζει την παλιά δήλωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ότι ο Έβρος είναι «ο μόνος αρσενικός και όρθιος νομός», μόνο και μόνο για να προσθέσει δηκτικά πως τα δέντρα πολλές φορές πεθαίνουν όρθια. Σήμερα, όπως τονίζει, αυτή η πικρή εικόνα μοιάζει προφητική. Μιλά για πόλεις που έγιναν κωμοπόλεις, για ζωτικές κοινότητες που συρρικνώθηκαν σε αριθμούς που δεν θυμίζουν ούτε καν σκιά του παρελθόντος τους. Αν ζούσε ο Καβάφης, λέει, αντί για την Αλεξάνδρεια που χάνεις, θα πρόσθετε και τη Δαδιά.
Το άρθρο κλείνει με μια προειδοποίηση που έχει περισσότερο τον τόνο καμπάνας παρά ανάλυσης. Αν η κυβέρνηση δεν κινηθεί τώρα, αν δεν αλλάξει πορεία στις Βρυξέλλες και αν δεν αντιμετωπίσει τον αγροτικό χώρο ως προϋπόθεση για την ίδια την ύπαρξη της Θράκης, τότε δεν θα είναι μακριά η στιγμή που η χώρα θα αποχαιρετήσει όχι μόνο την αγροτική της ραχοκοκαλιά αλλά και την ίδια τη γεωγραφική της ισορροπία. Ο Χριστοδούλου το λέει χωρίς να προσπαθεί να εξωραΐσει τίποτα: «Σκεφτείτε τα, και ίσως σώσετε τις ψυχές σας. Αλλά πρώτα σώστε την πατρίδα που χάνεται».
