Στην Ελλάδα κάθε χρόνο, το καθημερινό «μενού» περιλαμβάνει τουλάχιστον ένα θανατηφόρο τροχαίο. Άλλοτε δύο, άλλοτε τρία.
Στα δελτία ειδήσεων παίζει πια σαν ρουτίνα. Ένα όχημα αναποδογύρισε, ένας οδηγός παρασύρθηκε, μια οικογένεια διαλύθηκε. Και την επόμενη μέρα, ξανά τα ίδια. Η Αστυνομία, δεν προλαβαίνει να εκδίδει δελτία τύπου.
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα.
Εκατοντάδες νεκροί χάνονται κάθε χρόνο στους δρόμους και όχι σε πόλεμο, ούτε σε πανδημία, αλλά στην «πολιτισμένη» καθημερινότητά μας.
Χάνονται γιατί κάποιος πάτησε λίγο παραπάνω το γκάζι, γιατί κάποιος άλλος θεώρησε ότι το stop είναι διακοσμητικό σήμα, γιατί κάποιοι δρόμοι θυμίζουν περισσότερο χωματόδρομο τριτοκοσμικής χώρας, παρά ευρωπαϊκή υποδομή. Κάθε μέρα στις ειδήσεις, ακούμε, «Τροχαίο στην εθνική», «Νεκρός νέος οδηγός», «Παρασύρθηκε πεζός».
Κάθε φορά που ένας νέος άνθρωπος σκοτώνεται στην άσφαλτο, η χώρα δεν χάνει απλώς έναν πολίτη. Χάνει έναν μελλοντικό γονιό, έναν εργάτη, έναν επιστήμονα, έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να αφήσει πίσω του ζωή και δημιουργία. Πόσο ειρωνικό. Μια χώρα που παλεύει να κρατήσει τους νέους στο εσωτερικό, να τους χάνει τελικά στην άσφαλτο!
Μια χώρα, που ψάχνει τρόπο να λύσει το δημογραφικό, θάβει κάθε μέρα παιδιά, γονείς και παππούδες σε τροχαία που όλοι ξέρουμε ότι μπορούσαν να αποφευχθούν.
Σε μια Ελλάδα που ήδη βυθίζεται στο δημογραφικό πρόβλημα, τα τροχαία είναι μια ακόμα βόμβα στα θεμέλια. Με την υπογεννητικότητα να σπάει ρεκόρ και τις γεννήσεις να λιγοστεύουν, οι θάνατοι στους δρόμους λειτουργούν σαν επιταχυντής της εξαφάνισης.
Αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα χρειαστεί εχθρός να μας κατακτήσει, θα αυτοκαταστραφούμε, μόνοι μας. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ανευθυνότητα πίσω από το τιμόνι, είναι και η ίδια η νοοτροπία του Νεοέλληνα, που οδηγεί άναρχα, επιπόλαια, με το «έλα μωρέ, δεν βαριέσαι».
Μόνο που στον δρόμο το «δεν βαριέσαι» πληρώνεται με αίμα. Δεν είναι λίγοι οι οδηγοί, που τρέχουν ατάραχοι λες και είναι σε πίστα Formula 1, μιλούν στο κινητό σαν να δίνουν συνέντευξη ή που κορνάρουν λες και το πρόβλημα λύνεται με θόρυβο.
Και όλα αυτά, επειδή η οδική παιδεία είναι άγνωστη λέξη, για το Νεοέλληνα. Η σκληρή αλήθεια είναι μία. Με αυτούς τους ρυθμούς, η Ελλάδα δεν χρειάζεται εξωτερικούς κινδύνους για να εξαφανιστεί.
Αρκεί η καθημερινή της βόλτα στην άσφαλτο.
Η «Γάτα» του Έβρου
