Σήμερα, η Ελλάδα ξυπνά με τον ήχο των καμπάνων του Αγίου Δημητρίου, μιας από τις πιο φωτεινές γιορτές του φθινοπώρου. Είναι η μέρα που σχεδόν κάθε γειτονιά έχει κάποιον που γιορτάζει, κι έτσι η χώρα μοιάζει να ανασαίνει διαφορετικά, πιο ζεστά, πιο ανθρώπινα. Ο Άγιος Δημήτριος, ο προστάτης της Θεσσαλονίκης, γίνεται αφορμή να θυμηθούμε πως, παρά τις δυσκολίες, οι Έλληνες εξακολουθούν να βρίσκουν τρόπο να λένε «χρόνια πολλά» με ειλικρίνεια.
Μπορεί η καθημερινότητα να τσαλακώνει τη διάθεση, να φέρνει κούραση και γκρίνια, όμως αυτή η μέρα μοιάζει να σταματά για λίγο τον χρόνο. Και κάπου ανάμεσα στις ευχές υπάρχει εκείνη η γνώριμη σπίθα, το πείσμα ενός λαού που, όσα κι αν τραβά, δεν σταματά να γιορτάζει.
Γιατί ο Άγιος Δημήτριος δεν είναι μόνο ένας θρησκευτικός σταθμός, είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Μια υπενθύμιση της κοινής ρίζας, του «μαζί» που τόσο εύκολα ξεχνάμε και τόσο βαθιά κουβαλάμε. Στις γιορτές αυτές, η Ελλάδα θυμάται ποια είναι. Όχι μέσα από μεγάλες λέξεις ή φανφάρες, αλλά μέσα από την απλότητα μιας ευχής, ενός χαμόγελου, μιας αγκαλιάς.
Κι έτσι, κάθε 26 Οκτωβρίου, η χώρα αυτή μοιάζει για λίγο πιο ενωμένη, πιο τρυφερή, πιο αληθινή. Και ίσως, μέσα σ’ αυτή τη ζεστασιά, να κρύβεται το πιο δυνατό της θαύμα. Πως ακόμη κι αν όλα γύρω αλλάζουν, η Ελλάδα βρίσκει τρόπο να θυμάται.
Η Γάτα, δεν ξεχνά. Κοιτάζει τον κόσμο και σκέφτεται πως οι Έλληνες, παρ’ όλα όσα τραβούν, έχουν ακόμη τη δύναμη να εύχονται, να θυμούνται και να γιορτάζουν. Και σ’ αυτό υπάρχει μια μικρή, μα σταθερή ελπίδα. Όσο η χώρα αυτή συνεχίζει να ανάβει ένα κερί και να χαμογελά σε μια γιορτή, δεν έχει χαθεί.
Οπότε, χρόνια πολλά, άνθρωποι. Κρατείστε τις καρδιές σας, ζεστές!
