Με αφορμή τις γεμάτες υποκριτική ανησυχία κυβερνητικές εξαγγελίες για το δημογραφικό και τις μεγαλόστομες διακηρύξεις για τη «θωράκιση» της υπαίθρου, η πραγματικότητα στον Έβρο έρχεται να γκρεμίσει το επικοινωνιακό αφήγημα.
Το άρθρο αυτό δεν γράφεται για να επαναλάβει τις γνωστές διαπιστώσεις, αλλά για να αναδείξει πώς η διαχρονική πολιτική αδιαφορία μετέτρεψε μια περιοχή εθνικής σημασίας σε ένα απέραντο, γερασμένο σκηνικό εγκατάλειψης.
Ο Έβρος δεν ερημώνει από έλλειψη πατριωτισμού, αλλά από έλλειψη επιβίωσης.
Οι Εβρίτες αγαπούμε τον τόπο μας, αλλά η αγάπη δεν πληρώνει λογαριασμούς, ούτε γεννά θέσεις εργασίας. Την ίδια ώρα, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, η Αδριανούπολη αναπτύσσεται ραγδαία, επενδύει σε υποδομές και σφύζει από ζωή. Και όλα αυτά, χωρίς ευρωπαϊκά κονδύλια. Αυτό είναι πραγματική θωράκιση, όχι οι φράχτες. Οι γείτονες μας επέλεξαν το μέλλον, εμείς επιλέξαμε την εγκατάλειψη.
Και ξαφνικά, όλοι ανακάλυψαν το πρόβλημα.
Βουλευτής της περιοχής δήλωσε με περίσσιο θράσος πως «πρέπει να κάνουμε κάτι για να μείνει ο κόσμος», την ώρα που το ζητούμενο δεν είναι απλώς να κρατήσεις όσους έμειναν, αλλά να φέρεις νέους ανθρώπους σε χωριά-φαντάσματα.
Η καταστροφή δεν ήρθε ξαφνικά. Ο Έβρος «έσβηνε» μέρα με τη μέρα. Με κάθε λουκέτο, με κάθε νέο που έφευγε για να αναζητήσει αλλού το μέλλον του. Τώρα, οι ίδιοι που άφησαν να δημιουργηθεί αυτό το αδιέξοδο, εμφανίζονται να προτείνουν λύσεις με επιδόματα-ψίχουλα και προσωρινά προγράμματα.
Οι άνθρωποι όμως δεν εξαγοράζονται με φιλοδωρήματα. Επιστρέφουν μόνο εκεί όπου υπάρχει πραγματική προοπτική, βέβαιο μέλλον.
Τώρα που η κάλπη πλησιάζει, όσοι άφησαν τον Έβρο να ερημώσει, θα εμφανιστούν ξανά ως προστάτες του, μοιράζοντας εξαγγελίες σε έναν τόπο που δεν χρειάζεται άλλα λόγια, αλλά σχέδιο, δουλειές και άμεσες λύσεις για να επιβιώσει.
Όμως η πραγματικότητα είναι σκληρή.
Το τρένο χάθηκε ήδη.
