Στους Πετράδες του Έβρου, εκεί που κάποτε το κουδούνι έσκιζε τη σιωπή και δυο εκατοντάδες παιδιά γέμιζαν τις αίθουσες με φωνές, σήμερα ακούγεται μόνο ο αέρας να περνά από τα σπασμένα τζάμια.
Το σχολείο στέκει όρθιο από πείσμα, όχι από φροντίδα. Σαν να περιμένει ακόμα το διάλειμμα που δεν θα έρθει ποτέ.
Κι έρχονται μετά οι γνωστοί σωτήρες με τα κουστούμια τους, να μας μιλήσουν για το «δημογραφικό». Με ύφος σοβαρό, με λέξεις βαριές, με σχέδια και επιτροπές και επιδόματα της πλάκας. Αυτοί και οι προκάτοχοi τους που κάνουν ότι δεν θυμούνται, που άφησαν τον Έβρο να αδειάσει. Τα χωριά δεν ερήμωσαν από φυσικά φαινόμενα, σαν να τα χτύπησε καταιγίδα, αλλά από τη χρόνια εγκατάλειψη, την αδιαφορία και την πολιτική της βιτρίνας.
Το σχολείο στους Πετράδες δεν έκλεισε επειδή οι άνθρωποι ξαφνικά ξέχασαν να γεννούν (κάποτε οι περισσότεροι ήταν πολύτεκνοι). Έκλεισε γιατί οι νέοι έφυγαν. Γιατί δεν υπήρχε δουλειά, γιατί δεν υπήρχε στήριξη, γιατί κάθε υπόσχεση είχε ημερομηνία λήξης μικρότερη κι από γιαούρτι.
Και τώρα οι ίδιοι που κοιτούσαν αλλού, ανακαλύπτουν με περισπούδαστο ύφος ότι «η περιφέρεια αιμορραγεί». Τι λέτε ρε. Όχι, δεν αιμορραγεί. Την αφήσατε απλά να ξεραθεί.
Tι ειρωνεία. Να στέκεσαι μπροστά σε ένα κτίριο που κάποτε έσφυζε από ζωή και να ακούς κάποιον πολιτικάντη, να διαβεβαιώνει ότι «καταβάλλονται προσπάθειες». Προσπάθειες; Γελάν και οι γάτες του χωριού, όσες έχουν απομείνει!
Αν θέλετε να μιλήσετε για το δημογραφικό, ξεκινήστε πρώτα από τα κλειστά σχολεία. Από τις αυλές που γέμισαν αγριόχορτα αντί για παιδιά. Από τους γονείς που έφυγαν για να μη μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε τόπους που θυμίζουν αναμνήσεις και όχι παρόν.
Αλλά όμως αυτό πονάει. Γιατί είναι πιο εύκολο να παριστάνεις τον σωτήρα με «στρατηγικές» και «σχέδια», παρά να παραδεχτείς ότι επί των ημερών σου ένας ολόκληρος νομός άδειασε από ζωή.
Κι ύστερα απορούν γιατί ο κόσμος δεν τους πιστεύει και απέχει από την κάλπη!
Η ΓΑΤΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ
