Στις Φέρες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκε με αγρότες και τους μίλησε για στήριξη. Κι εδώ αρχίζει το ωραίο. Γιατί οι αγρότες του Έβρου τα τελευταία χρόνια δεν έχουν απλώς προβλήματα, έχουν κάνει συλλογή από αυτά.
Ανομβρία για να θυμούνται πώς είναι η γη να σκάει, πυρκαγιές για να μη δένουν πολύ με τα χωράφια τους, πλημμύρες για να ισορροπεί το σύμπαν, ζωονόσοι για να μην ξεχνιούνται ούτε τα κοπάδια.
Αν υπήρχε κάρτα επιβράβευσης “10 καταστροφές η 11η δώρο”, θα την είχαν γεμίσει.
Ο Πρωθυπουργός, αναγνώρισε ότι υπήρξαν καθυστερήσεις και δυσκολίες. Οι αγρότες πάλι το είχαν ήδη αναγνωρίσει μόνοι τους, όταν κοιτούσαν τον λογαριασμό και περίμεναν την ενίσχυση.
Είπε ότι δόθηκε στήριξη σε όσους έχασαν ζώα και ότι, αν χρειαστεί, θα δοθεί και του χρόνου. Κάπως σαν να τους λέει, πως αν ξαναμπεί νερό στο σπίτι τους, το κράτος θα τους δώσει άλλον έναν κουβά αντί να φτιάξει τη στέγη!!!!
Είπε επίσης, πως δεν θέλει οι αγρότες να τρέχουν πίσω από το κράτος για τα προς το ζην. Λογικό. Το θέμα είναι ότι μέχρι τώρα το αγώνισμα έμοιαζε με ημιμαραθώνιο γραφειοκρατίας. Χαρτιά, αιτήσεις, εγκρίσεις, αναμονή. Στο τέλος της διαδρομής δεν υπάρχει μετάλλιο, μόνο μια ελπίδα ότι θα σωθεί η χρονιά. Που δεν σώνεται!
Οι άνθρωποι δεν ζητούν πολλά. Ζητούν να έχουν νερό όταν χρειάζεται, να μην αρρωσταίνουν τα ζώα τους, να ξέρουν ότι αν πάει κάτι στραβά δεν θα μείνουν ξεκρέμαστοι.
Δεν ψάχνουν για «στρατηγικές». Θέλουν να ξέρουν αν θα μπορέσουν να σπείρουν, να ποτίσουν, να κρατήσουν το κοπάδι ζωντανό. Και κάθε φορά που ακούν μεγάλες κουβέντες, τις μετράνε όπως μετρούν και τον καιρό..με επιφύλαξη.
Γιατί στον Έβρο ο αγρότης έχει μάθει κάτι πολύ απλό: τα λόγια δεν ποτίζουν τα χωράφια. Η υπόσχεση μοιάζει με σύννεφο, αν δεν φέρει βροχή, μένει απλώς να το κοιτάς.
