Η συζήτηση γύρω από τη σύλληψη του Μαδούρο, ακόμη κι ως ενδεχόμενο, λειτουργεί περισσότερο σαν καθρέφτης της παγκόσμιας αβεβαιότητας παρά σαν απλή είδηση. Αγγίζει ένα νεύρο βαθύ, γιατί σπάει την ψευδαίσθηση ότι η εξουσία σε ορισμένα καθεστώτα είναι άτρωτη και αιώνια. Το σοκ δεν θα προερχόταν μόνο από την πτώση ενός ηγέτη, αλλά από το μήνυμα ότι τα όρια της διεθνούς ανοχής αλλάζουν, ίσως χωρίς σαφείς κανόνες.
Η εμπλοκή των ΗΠΑ, άμεση ή έμμεση, βαραίνει αναπόφευκτα το νόημα μιας τέτοιας εξέλιξης. Ακόμη κι αν ντύνεται με τον μανδύα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ιστορική μνήμη κάνει πολλούς να βλέπουν πίσω από τις λέξεις συμφέροντα, ισορροπίες ισχύος και γεωπολιτικά παιχνίδια. Έτσι, μια σύλληψη δεν θα εκλαμβανόταν ως καθαρή δικαίωση, αλλά ως πράξη που ξανανοίγει το ερώτημα της κυριαρχίας και της νομιμοποίησης των παρεμβάσεων.
Τελικά, κάτι τέτοιο δύσκολα θα έφερνε λύτρωση ή σταθερότητα. Πιθανότερο είναι να άνοιγε μια πιο θολή, πιο επικίνδυνη φάση, όπου η ελπίδα για λογοδοσία θα συνυπήρχε με τον φόβο της γενικευμένης αποσταθεροποίησης. Ίσως γι’ αυτό, αντί για πανηγυρισμούς, ένα τέτοιο γεγονός θα άξιζε περισσότερη σιωπή, σκέψη και καχυποψία.
