Η είδηση έπεσε βαριά σαν σιωπή πάνω στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και στην τοπική κοινωνία του Ηρακλείου. Ο Βελισσάριος Ζαφειρούλης, ο 18χρονος τερματοφύλακας της ΑΕ Ηρακλείου, δεν τα κατάφερε και κατέληξε μετά από πολυήμερη νοσηλεία στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, έπειτα από τροχαίο δυστύχημα. Ένα παιδί που μέχρι πριν λίγες μέρες στεκόταν κάτω από τα δοκάρια, με γάντια και όνειρα, παρασύρθηκε από διερχόμενο όχημα, πάλεψε γενναία στο νοσοκομείο και άφησε την τελευταία του πνοή το πρωί του Σαββάτου 27 Δεκεμβρίου, σκορπίζοντας ανείπωτο πόνο.
Η ΑΕ Ηρακλείου αποχαιρέτησε τον νεαρό ποδοσφαιριστή της με μια βαθιά συγκινητική ανάρτηση στα social media, λόγια που έμοιαζαν να γράφονται με κόμπο στον λαιμό. Μίλησαν για το ήθος του, την αξιοπρέπεια, το χαμόγελο που δεν έλειπε ποτέ και που, όπως είπαν, θα μείνει για πάντα οδηγός για όλους. Αναφέρθηκαν στους συμπαίκτες του, στους προπονητές, στη διοίκηση, σε όλους όσοι είχαν την τύχη να γνωρίσουν και να καμαρώσουν ένα παιδί που έλαμπε όχι μόνο ως αθλητής αλλά κυρίως ως άνθρωπος, κλείνοντας με ένα «Καλό Παράδεισο» που ράγισε καρδιές και με λόγια δύναμης προς την οικογένειά του.
Η Γάτα, που έχει γράψει ξανά και ξανά για τα τροχαία, για αυτή τη μάστιγα που θερίζει νέους ανθρώπους χωρίς προειδοποίηση, δεν μπορεί να προσπεράσει άλλη μία τέτοια απώλεια σαν απλή είδηση. Κάθε φορά τα ίδια λόγια, η ίδια οργή, η ίδια θλίψη, και μετά πάλι σιωπή μέχρι το επόμενο όνομα, το επόμενο παιδί, το επόμενο μαύρο μήνυμα. Η ιστορία του Βελισσάριου δεν είναι απλώς μια τραγική εξαίρεση, είναι μέρος ενός κύκλου που επαναλαμβάνεται με τρομακτική κανονικότητα.
Το πένθος είναι βαρύ και διάχυτο. Συλλυπητήρια μηνύματα κατακλύζουν την οικογένειά του και την ομάδα, ενώ ολόκληρη η ποδοσφαιρική κοινότητα του Ηρακλείου μοιάζει να έχει σταματήσει για λίγο τον χρόνο. Κάποια παιδιά δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, να γεράσουν, να κάνουν λάθη. Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο.
