Ο Νεοέλληνας κάποτε, ήταν χαμογελαστός, μεσογειακός, αισιόδοξος. Έστω και με λίγα, ήξερε να κρατά αξιοπρέπεια, φιλότιμο, καλοσύνη. Είχε χιούμορ, χόρευε ζεϊμπέκικο με την ψυχή του, βοηθούσε τον γείτονα, έλεγε «καλημέρα» με νόημα και ήξερε να σιωπά όταν έπρεπε.
Σήμερα δυστυχώς, τα πράγματα έχουν αλλάξει και μαζί τους άλλαξε κι ο Νεοέλληνας.
Τα κοινωνικά δίκτυα, αυτά που οραματιστήκαμε ως γέφυρες επικοινωνίας, μετατράπηκαν σε τοξικές χαράδρες. Εκεί, δεν ανταλλάσσονται ιδέες, αλλά προσβολές, όχι επιχειρήματα αλλά ειρωνείες, όχι χιούμορ αλλά μίσος. Ρατσισμός, σεξισμός, μνησικακία, ύβρεις, διασυρμοί.
Ο Νεοέλληνας μοιάζει να έχει χάσει τον πολιτισμένο εαυτό του. Τον εσωτερικό φιλόσοφο. Τον χιουμορίστα με ψυχή, το μέτρο, το φιλότιμο, την ανθρωπιά και όλα εκείνα, που τον έκαναν να ξεχωρίζει.
Δεν είμαστε αυτό το μίζερο, θορυβώδες σύνολο αλληλοεξουδετερούμενων σχολίων. Είμαστε οι απόγονοι ανθρώπων που λογοδοτούσαν όχι μόνο στον διπλανό, αλλά και στον εαυτό τους. Που έλεγαν «ντρέπομαι» και το εννοούσαν.
Ήρθε η ώρα να ανακτήσουμε την αυτογνωσία μας. Να γυρίσουμε στα θεμέλια της λογικής, της ευγένειας και της δημιουργίας. Να κάνουμε reset στην τοξικότητα και reboot στην αξιοπρέπεια.
Η αισιοδοξία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι επιλογή. Κι αν ξεκινήσουμε από μέσα μας, με λίγη καλοσύνη, λίγη αυτοκριτική και ένα βλέμμα λιγότερο ναρκισσιστικό, τότε ίσως, η ελπίδα να γυρίσει. Όχι σαν σύνθημα. Αλλά σαν καθημερινή στάση.
Η Γάτα βλέπει. Ξέρει. Και σου λέει. Βγες λίγο απ’ το κινητό. Μίλα με τον γείτονα χωρίς να κοιτάς αν ψήφισε ίδιον δήμαρχο. Δες τον καθρέφτη όχι για σέλφι, αλλά για λίγη αυτοκριτική. Και βάλε και λίγο φιλότιμο στο post, όχι μόνο hashtags.
