Αχ, τι ωραία. Η χώρα της απέραντης δημιουργικότητας. Εκεί που ο καθένας ξυπνάει ένα πρωί, πίνει τον καφέ του, κοιτάει τον τοίχο του και λέει «ξέρεις κάτι; σήμερα θα βγάλω και μια δικαστική απόφαση μόνος μου».
Και τσουπ, μια πινακίδα: «Ιδιωτικός χώρος. Απαγορεύεται η στάθμευση. Η παράβαση διώκεται». Από ποιον διώκεται; Από τον ίδιο;
Μου αρέσει που δεν αρκεί το «απαγορεύεται». Όχι. Πρέπει να υπάρχει και μια απειλή με άρωμα Ποινικού Κώδικα. Να νιώσει ο περαστικός ότι αν αφήσει το αμάξι για πέντε λεπτά, θα εμφανιστεί εισαγγελέας πίσω από τον κάδο.
Και το καλύτερο; Όλη αυτή η αυστηρότητα δίπλα σε ένα πεζοδρόμιο που χωράει μισό παπούτσι και μια γλάστρα που παλεύει να επιβιώσει. Ένα σκηνικό τόσο ελληνικό που σχεδόν συγκινεί.
Σε αυτή τη χώρα, δεν βαριόμαστε ποτέ.
