Η Ελλάδα χάνεται. Στη χώρα, οι γεννήσεις καταρρέουν και τα μωρά είναι σπάνιο είδος. Το βλέπουμε κάθε Σεπτέμβρη που ανοίγουν τα σχολεία, με περισσότερα περιστέρια και γάτες στην αυλή, παρά μαθητές. Αυτή είναι δυστυχώς η σκληρή αλήθεια. Το καλύτερο; Κλείνουν σχολεία στην Αθήνα. Ναι, εκεί που ζει η μισή Ελλάδα. Ο νομός Έβρου, δεν αποτελεί εξαίρεση. Αντιθέτως, ίσως είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Σύμφωνα με τη στατιστική του 2025, στη χώρα, δύο πεθαίνουν ένας γεννιέται. Αυτό δεν είναι στατιστική. Είναι το προοίμιο ενός εθνικού δράματος που παίζεται μπροστά στα μάτια μας και η πολιτεία κάνει ότι δεν το βλέπει. Ο πληθυσμός της χώρας μειώνεται συνεχώς, με το μέλλον να διαγράφεται ζοφερό.
Τι φταίει;
Δεν είναι μόνο τα οικονομικά που φρενάρουν τις γεννήσεις, στη χώρα μας. Ο βασικός λόγος είναι η αλλαγή τρόπου ζωής. Η γυναίκα μπήκε δικαίως στην αγορά εργασίας, δουλεύει συχνά εξοντωτικά, δεν έχει χρόνο και αντοχές για πολλά παιδιά, ειδικά χωρίς βοήθεια από το κράτος.
Η πολιτεία, δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να στηρίξει την εργαζόμενη μητέρα. Με δωρεάν παιδικούς σταθμούς για όλους, με πραγματικά κίνητρα για το πρώτο και δεύτερο παιδί, με ένα αφορολόγητο που να έχει νόημα, με συνέπεια, η απόφαση για οικογένεια να μοιάζει με μαραθώνιο αντοχής. Προσθέστε σε αυτό την καθυστερημένη ηλικία γάμου, τον φόβο της δέσμευσης, τον ατομικισμό και την ψευδαίσθηση ότι «θα ζούμε καλύτερα μόνοι» και έχετε μπροστά σας το τέλειο κοκτέιλ εξαφάνισης.
Τα παιδιά παντρεύονται αργά, με αποτέλεσμα να ξεκινούν να σκέφτονται οικογένεια, όταν ήδη ο χρόνος έχει στενέψει. Η συμβίωση με ευθύνες τρομάζει. Η προτεραιότητα είναι η καλοπέραση και το «να μην ζήσω χειρότερα από πριν». Δυστυχώς, στη θέση μιας χώρας που θα έπρεπε να επενδύει στο μέλλον της, βλέπουμε μια κοινωνία να βυθίζεται σε ατομικισμό, ευκολία και βολεψιά.
Αποτέλεσμα; Ο πληθυσμός συρρικνώνεται.
Το ρήγμα δεν είναι μόνο δημογραφικό. Είναι υπαρξιακό. Και όσο οι κυβερνήσεις προτιμούν να δίνουν βάρος σε μέτρα που φέρνουν ψήφους στην επόμενη τετραετία αντί για μακροπρόθεσμες λύσεις, το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα του αύριο θα είναι μια χώρα μικρότερη, γηραιότερη και το πιο τραγικό, πιο αδιάφορη για το ίδιο της το μέλλον. Οι κυβερνήσεις, παλιές και νέες, αποφεύγουν να αγγίξουν το πρόβλημα, γιατί το αποτέλεσμα δεν θα φανεί στην τετραετία, αλλά σε δεκαετίες. Και καμία κυβέρνηση δεν επενδύει στο μέλλον, όταν μπορεί να μοιράζει pass για το παρόν.
Η υπογεννητικότητα δεν είναι στατιστική, είναι βόμβα στα θεμέλια του κράτους και αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε γεροντοκρατία.
Η Ελλάδα μικραίνει και αν συνεχίσουμε έτσι, θα έρθει ο καιρός, που θα ψάχνουμε Έλληνα με το κιάλι. Και όχι, δεν θα φταίνε οι γάτες και τα σκυλιά που πήραν τη θέση της κούνιας στο σαλόνι. Θα φταίει το κράτος, που φέρεται σαν, γονιός που απουσιάζει. Που δεν νοιάζεται, δεν στηρίζει με γεναία μέτρα και απλώς ελπίζει ότι “κάπως” θα λυθεί.
Χωρίς κίνητρα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια και χωρίς αλλαγή νοοτροπίας, η χώρα μας πάει ολοταχώς για, πληθυσμιακή ευθανασία.
Χ.Δ
