Σε αυτή τη χώρα, ακούμε συχνά για «άμεση δημοκρατία», αλλά στην καθημερινότητά μας η μόνη αμεσότητα που βιώνουμε είναι η αμεσότητα των αποφάσεων που λαμβάνονται για εμάς, χωρίς εμάς.
Και εκείνοι που κόπτονται για τη δημοκρατία είναι οι ίδιοι που την περιορίζουν στα στενά όρια μιας κάλπης κάθε τέσσερα χρόνια. Γιατί; Γιατί τους βολεύει η σιωπή μας. Αν είχαμε πραγματικά λόγο, αν αποφάσιζε ο λαός, το σύστημα θα έπρεπε να δουλέψει για το σύνολο και όχι μόνο για τις «παρέες».
Έργα βιτρίνας σχεδιάζονται, κονδύλια εγκρίνονται και μπουλντόζες πιάνουν δουλειά, λες και οι κάτοικοι είναι απλοί κομπάρσοι σε μια παράσταση που οι ίδιοι πληρώνουν ακριβά.
Γιατί να μην ερωτηθεί ο πολίτης; Γιατί να μην υπάρχουν τοπικές δημοσκοπήσεις ή ανοιχτές διαβουλεύσεις που να μετράνε πραγματικά;
Δυστυχώς, μας θέλουν «πολιτικά όντα» μόνο την Κυριακή των εκλογών. Τις υπόλοιπες 1.460 μέρες μας θέλουν απλούς φορολογούμενους.
Αν όλα αυτά τα έργα και οι αποφάσεις γίνονταν όντως για το καλό μας, γιατί φοβούνται τόσο πολύ να μας κοιτάξουν στα μάτια και να μας ρωτήσουν;
Αυτό που ζούμε δεν είναι δημοκρατία, είναι μια καλοκουρδισμένη ολιγαρχία που φοράει το περιτύλιγμα της λαϊκής κυριαρχίας για να δείχνει νόμιμη.
Όταν οι αποφάσεις παίρνονται ερήμην σου, με προτεραιότητες που δεν ακουμπάνε τα προβλήματα της γειτονιάς σου, τότε η δημοκρατία έχει πάει περίπατο.
