Το εργοστάσιο της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης (ΕΒΖ) στη Νέα Ορεστιάδα δεν αποτελούσε απλώς μια παραγωγική μονάδα, αλλά τον οικονομικό πνεύμονα του Βορείου Έβρου από το 1975.
Η λειτουργία του εξασφάλιζε τη συγκράτηση του πληθυσμού στην ακριτική περιοχή, στηρίζοντας χιλιάδες οικογένειες αγροτών και εργαζομένων, ενώ παράλληλα τροφοδοτούσε την τοπική αγορά.
Το οριστικό λουκέτο επέφερε καίριο πλήγμα στην τοπική οικονομία, εκμηδενίζοντας την τευτλοκαλλιέργεια και οδηγώντας στην ανεργία το εργατικό δυναμικό. Η εγκατάλειψη μιας υποδομής εθνικής σημασίας στέρησε από την περιοχή τον κυριότερο αναπτυξιακό της πυλώνα, επιταχύνοντας την ερήμωση του τόπου.
Κάθε φορά που έρχονταν οι εκλογές, οι πολιτικοί θυμούνταν το εργοστάσιο και έταζαν ότι θα ξανανoίξει ή ότι βρήκαν ξένους επενδυτές, μόνο και μόνο για να πάρουν ψήφους. Μετά τις εκλογές όμως, όλα ξεχνιόντουσαν.
Για αυτό και σήμερα, όποτε ακούγονται νέα σχέδια, ο κόσμος δεν πιστεύει κουβέντα. Έχει χορτάσει από ψεύτικες υποσχέσεις και πλέον τους αντιμετωπίζει όλους με μεγάλη καχυποψία. Και παρά τις εξαγγελίες για μια νέα μεγάλη επένδυση με εκατοντάδες θέσεις εργασίας και αξιοποίηση των εγκαταστάσεων, οι κάτοικοι παραμένουν επιφυλακτικοί, διότι γνωρίζουν πως στην Ελλάδα, από τις υποσχέσεις μέχρι την υλοποίηση, μπορεί να μεσολαβήσουν πολλά χρόνια, αν τελικά τα σχέδια γίνουν ποτέ πραγματικότητα.
