Στον Έβρο, τον τόπο που πάντα στεκόταν στην άκρη του χάρτη αλλά στο κέντρο της Ιστορίας, ξαφνικά μιλάνε όλοι. Στα πάνελ, στα καφενεία, στα κοινωνικά δίκτυα. Ο καθένας λέει τα δικά του για το δημογραφικό. Λέξεις βαριές, αγωνία στα λόγια, πατριωτισμός στα συνθήματα.
Το δημογραφικό παρουσιάζεται σωστά ως ένα υπαρκτό και σοβαρό πρόβλημα. Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό τον θόρυβο, υπάρχει μια ειρωνεία τόσο κραυγαλέα που σχεδόν κανείς δεν τολμά να την αγγίξει.
Οι πιο φανατικοί, οι δήθεν υπερασπιστές του Έβρου και του έθνους, μιλούν για «αποικισμό», για «αλλοίωση», για «χαμένα χώματα». Χτυπούν το χέρι στο τραπέζι και δείχνουν με το δάχτυλο απειλές, πραγματικές ή φανταστικές. Όμως όταν έρχεται η ώρα να μετρηθεί η προσωπική τους συμβολή, πέφτει μια αμήχανη σιωπή.
Είναι εύκολο να μιλάς για το δημογραφικό όταν δεν έχεις σηκώσει ποτέ το βάρος του.
Είναι εύκολο να απαιτείς θυσίες από τους άλλους, όταν εσύ δεν θυσίασες τίποτα. Το δημογραφικό δεν λύνεται με συνθήματα, ούτε με κραυγές περί πατρίδας. Λύνεται με ανθρώπους. Με οικογένειες που μένουν, με παιδιά που γεννιούνται και μεγαλώνουν εδώ, με πραγματική ζωή και όχι με λόγια.
Η μεγαλύτερη υποκρισία είναι ότι αυτοί που φωνάζουν πιο δυνατά είναι συχνά εκείνοι που δεν πρόσφεραν απολύτως τίποτα. Ούτε μια..ζωή! Που ζουν στον κόσμο τους και τώρα κουνάνε το δάχτυλο σε όσους έμειναν πίσω. Μιλούν για τον Έβρο σαν να είναι ιδέα, όχι τόπος. Σαν σύμβολο, όχι καθημερινότητα.
Όμως ο Έβρος δεν σώζεται με σύμβολα. Σώζεται μόνο αν κατοικείται.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για το δημογραφικό, ας ξεκινήσουμε από την αλήθεια. Όχι από τον φόβο, ούτε από τον θυμό. Ας πούμε καθαρά ότι όσοι πραγματικά νοιάζονται, το δείχνουν με πράξεις. Με παιδιά, με παραμονή, με επένδυση ζωής. Όλοι οι άλλοι, απλώς χρησιμοποιούν το δημογραφικό ως άλλοθι για να φωνάζουν, χωρίς να έχουν προσφέρει ούτε ένα παιδί στον Έβρο. Και αυτή η αλήθεια, όσο άβολη κι αν είναι, πρέπει επιτέλους να ειπωθεί.
