Από τη μία δεν τους θέλουμε τους Τούρκους επιχειρηματίες, διότι μας ενοχλούν, μας απειλούν, μας χαλάνε την καθαρότητα του τόπου και από την άλλη τα ξενοδοχεία τους παίζουν πρώτη μούρη σε κάποια τοπικά site, με φωτογραφίες και τίτλους τύπου «στολίδι της πόλης». Η Γάτα αναρωτιέται αν τελικά ο χάρτης της πατρίδας τελειώνει εκεί που αρχίζει ο τιμοκατάλογος.
Υποκρισία, δημόσια αγανάκτηση, ιδιωτικά χαμόγελα και τιμολόγια. Το χρήμα λένε δεν έχει πατρίδα, αλλά περίεργο πράγμα, βρίσκει πάντα θέση παρκαρίσματος στο κέντρο της πόλης. Και τα ιστολόγια, τα ίδια που σηκώνουν τη σημαία της εθνικής ευαισθησίας όταν φυσάει σωστά ο άνεμος, ξαφνικά γίνονται τουριστικοί πράκτορες με πατριωτικό φίλτρο. Όχι επειδή πιστεύουν σε κάτι, αλλά επειδή «μπορεί να κάτσει καμιά διαφημισούλα».
Η Γάτα δεν γελάει με τον επιχειρηματία, ούτε με τον τουρίστα, ούτε με τον ξένο γενικά. Γελάει με εμάς, που φωνάζουμε για αρχές μέχρι να πέσει ένα ευρώ στο τραπέζι και μετά τις τυλίγουμε προσεκτικά σε χαρτί περιτυλίγματος. Θέλουμε καθαρές θέσεις, αλλά μόνο όταν δεν λερώνουν την τσέπη. Θέλουμε να είμαστε αυστηροί, αλλά με εκπτώσεις.
Και κάπως έτσι η πόλη γίνεται σκηνικό, ο θυμός γίνεται άρθρο γνώμης και η αγανάκτηση χώρος για διαφήμιση. Η Γάτα βαρέθηκε να βλέπει ανθρώπους που φωνάζουν «έλεος» όχι επειδή κάτι τους προσβάλλει, αλλά επειδή κάποιος άλλος πρόλαβε τη διαφημιστική πίτα πριν από αυτούς.
