Ειλικρινά τώρα, αυτές οι απαράδεκτες εικόνες, δεν είναι μια απλή «παράβαση». Είναι ευθεία πρόκληση, απέναντι στην κοινή λογική.
Μπάζα, πλακάκια, τούβλα, σακούλες σκισμένες, κουτάκια πεταμένα μέσα σε κάδους οικιακών απορριμμάτων λες και ο κάδος είναι χωματερή εργοταξίου. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί χαλάνε τα απορριμματοφόρα, γιατί στάζουν, γιατί μυρίζει, γιατί η πόλη μοιάζει κουρασμένη.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι «δεν ξέραμε». Ξέρουμε. Απλώς κάποιοι βαριούνται. Είναι πιο εύκολο να σηκώσεις το καπό του κάδου και να αδειάσεις μέσα ό,τι περίσσεψε από την ανακαίνιση, παρά να μπεις στη διαδικασία που προβλέπεται. Και μετά φταίει ο δήμος, οι εργάτες, ο καιρός, το σύμπαν.
Δεν μας τιμούν αυτές οι εικόνες. Όχι γιατί εκθέτουν την πόλη προς τα έξω, αλλά γιατί αποκαλύπτουν μια νοοτροπία «δε βαριέσαι τώρα». Κι όμως, δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι σεβασμός. Στον διπλανό σου, στον εργαζόμενο που θα παλέψει με τα μπάζα, στον εξοπλισμό που πληρώνουμε όλοι, στο περιβάλλον που δεν φταίει σε τίποτα.
Αν θέλουμε καθαρή και ασφαλή Αλεξανδρούπολη, δεν αρκεί να το γράφουμε με κεφαλαία. Θέλει στοιχειώδη ευθύνη. Γιατί η καθαριότητα δεν είναι δουλειά «κάποιων άλλων». Είναι καθρέφτης μας. Και ο συγκεκριμένος καθρέφτης σήμερα δεν μας κολακεύει καθόλου.
Σε οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, οι ποινές θα ήταν βαρύτατες!
