Υπάρχει ένα οικόπεδο μέσα στην πόλη, δίπλα στις στρατιωτικές κατοικίες (ΣΟΑ). Τα χόρτα έχουν φτάσει μέχρι και δύο μέτρα. Κι όμως, οι γείτονες που το βλέπουν κάθε μέρα μπροστά τους και κινδυνεύουν άμεσα, δεν μιλάνε.
Γιατί; Γιατί στη χώρα μας, αν κάνεις καταγγελία σε λένε «ρουφιάνο». Προτιμάμε να κινδυνεύουμε, παρά να μιλήσουμε. Ας μην κοροϊδευόμαστε.
Το καλοκαίρι ήδη ξεκίνησε. Αυτό το οικόπεδο είναι σαν μια βόμβα έτοιμη να σκάσει. Αρκεί ένα τσιγάρο ή μια σπίθα.
Και μετά τι θα γίνει; Θα κατηγορούμε τον Δήμο. Θα λέμε ότι άργησε, ότι δεν είχε μέσα. Θα ζητάμε δικαιοσύνη. Αλλά ποιος θα τη ζητήσει; Κανείς δεν αντιδρά τώρα.
Ο νόμος είναι ξεκάθαρος. Ο ιδιοκτήτης πρέπει να καθαρίσει το οικόπεδο. Αν δεν το κάνει, ο Δήμος πρέπει να παρέμβει, να το καθαρίσει και να του βάλει πρόστιμο. Όχι απλά συστάσεις, αλλά πράξη, πριν γίνει ζημιά.
Όσο για τα σκουπίδια που κάποιοι πετάνε δίπλα στους κάδους και έχουν κάνει τον χώρο χωματερή, δεν είναι μόνο άσχημο θέαμα. Δείχνει ξεκάθαρα τη νοοτροπία μας. Και οι γείτονες που το βλέπουν κάθε μέρα, απλά κάνουν ότι δεν το βλέπουν.
Οι εικόνες αυτές, δεν αποτελούν απλώς μια αισθητική παραφωνία, αλλά τον αδιάψευστο μάρτυρα που αποκαλύπτει μια νοοτροπία η οποία περιφρονεί επιδεικτικά τους κανόνες συμβίωσης.
Όσο για τον Δήμο Αλεξανδρούπολης, το επιχείρημα περί έλλειψης προσωπικού στην καθαριότητα δεν θα έπρεπε να αποτελεί δικαιολογία. Αν η διοίκηση αδυνατεί να τα μαζέψει, ας φροντίσει τουλάχιστον να μαζέψει έσοδα, με την επιβολή προστίμων στους ρυπαίνοντες, ώστε κάποια στιγμή να σταματήσει η ασυδοσία να θεωρείται δικαίωμα.
