H καταιγίδα που πέρασε από την Αλεξανδρούπολη προκάλεσε μεγάλες ζημιές σε πολλα σημεία της πόλης. Μα δεν ήταν το νερό που τρόμαξε τη Γάτα, αλλά οι λέξεις και οι υπερβολές που γράφτηκαν!
«Κρανίου τόπος», «βομβαρδισμένο τοπίο», «σοκ», «πρωτοφανής τυφώνας», «Βιβλικη καταστροφή». Και εμείς στη Γάτα αναρωτιόμαστε, αν χάσαμε πόλη και δεν το καταλάβαμε, αν ισοπεδώθηκε ο τόπος και απλώς συνεχίζουμε να πίνουμε καφέ πάνω στα ερείπια.
Αν αυτό είναι τυφώνας, τότε τι λέξη θα κρατήσουμε για την ώρα που πράγματι δεν θα μείνει τίποτα όρθιο; Α, ναι, τότε μάλλον θα εφεύρουμε καινούργια.
Οι τοπικοί δημοσιογράφοι, αυτή η φάρα των μεγάλων λέξεων και της μικρής ευθύνης, φαίνεται πως έχουν μπερδέψει το λεξικό με σειρήνα πολέμου. Όσο πιο βαριά η λέξη, τόσο περισσότερα κλικ, όσο πιο δραματικός ο τίτλος, τόσο λιγότερη η σκέψη. Δεν περιγράφουν πια την πραγματικότητα, την ντύνουν με στολές καταστροφής για να μοιάζει πιο εμπορεύσιμη. Η γλώσσα, κουρασμένη και κακοποιημένη, σέρνεται πίσω από τίτλους που δεν σημαίνουν τίποτα, γιατί τα έχουν ήδη σημαίνει όλα. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τι θα γράφονταν αν είχαμε θύματα!
Κι έτσι χάνεται η ουσία, όχι από την καταιγίδα αλλά από τον εντυπωσιασμό, που τρομάζει και μπερδεύει τον κόσμο. Οι λέξεις που κάποτε είχαν βάρος, τώρα είναι φτηνά πυροτεχνήματα.
Αν συνεχίσουν έτσι, στο τέλος δεν θα μείνουν ούτε λέξεις να μας πουν την αλήθεια, μόνο τίτλοι να ουρλιάζουν στο κενό.
