Στη συμβολή των οδών Καβύρη και Παλαιολόγου στην Αλεξανδρούπολη, βλέπουμε ένα ακόμη καθημερινό «έργο τέχνης» της ελληνικής πραγματικότητας.
Όχημα παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο και στον ποδηλατόδρομο, λες και ο δημόσιος χώρος είναι προσωπική αυλή.
Δεν είναι θέμα ενός αυτοκινήτου. Είναι η νοοτροπία του «δύο λεπτά θα το αφήσω», του «σιγά ποιος θα περάσει», του «εγώ να κάνω τη δουλειά μου και ας βρουν οι άλλοι τρόπο». Ο πεζός ας κατέβει στον δρόμο, ο γονιός με το καρότσι ας κάνει σλάλομ, ο ποδηλάτης ας ψάξει άλλη διαδρομή.
Έχουμε φτάσει να θεωρούμε κανονικό το παράλογο.
Η μεγάλη μας «παράδοση» όμως δεν είναι η αναρχία. Είναι η εξυπνάδα μας, να παρακάμπτουμε τον κανόνα όταν μας βολεύει και μετά να απορούμε γιατί η πόλη μας δεν λειτουργεί.
Ο σεβασμός στον συνάνθρωπο, είναι άγνωστη λέξη για ορισμένους!!!
