Υπάρχουν βιβλία που δεν διαβάζονται απλώς, αλλά περνούν από χέρι σε χέρι, σαν εμπιστευτικό μήνυμα.
«Η Γιορτή των Αγγιγμάτων» του Μίμη Ανδρουλάκη είναι ένα από αυτά τα αναγνώσματα που μοιάζουν φτιαγμένα για τις γιορτές, για εκείνες τις μέρες που ο χρόνος χαλαρώνει και οι κουβέντες βαθαίνουν.
Ένα βιβλίο που αξίζει να το διαβάσουμε όλοι, όχι για να συμφωνήσουμε απαραίτητα μαζί του, αλλά για να σταθούμε λίγο απέναντι στη θηλυκότητα, στη μνήμη, στο σώμα και στο ασυνείδητο με περισσότερη προσοχή. Ως δώρο, δεν λειτουργεί διακοσμητικά ούτε επιφανειακά, λειτουργεί σαν πρόσκληση. Πρόσκληση σε σκέψη, σε αναμέτρηση με όσα αγγίγματα μας διαμόρφωσαν και σε μια πιο ήσυχη, αλλά ουσιαστική γιορτή, εκείνη που δεν τελειώνει με τα φώτα των Χριστουγέννων αλλά συνεχίζει μέσα μας.
Με δημοσιογραφική ματιά, «Η Γιορτή των Αγγιγμάτων» του Μίμη Ανδρουλάκη διαβάζεται σαν ένα υβριδικό αφήγημα όπου η λογοτεχνία συνομιλεί ανοιχτά με την ψυχανάλυση και τη νευροεπιστήμη, φωτίζοντας τη θηλυκότητα όχι ως έννοια που ορίζεται ή ολοκληρώνεται, αλλά ως μια διαρκή, ανοιχτή εμπειρία ζωής.
Μέσα από ιστορίες γυναικών που ξετυλίγονται γύρω από το τζάκι, στο ιδιότυπο «μοναστήρι» της αφήγησης, ο συγγραφέας αναζητά το νήμα του ψυχοσεξουαλικού κόσμου της γυναίκας και το συνδέει με μνήμες, αγγίγματα, σιωπές και βιώματα που ξεκινούν από την παιδική ηλικία και διατρέχουν όλη τη ζωή.
Η θηλυκότητα παρουσιάζεται ως μια αναμνηστική γιορτή, χωρίς ηλικία, όπου συνυπάρχουν η ερωτική ολοκλήρωση και ο ναρκισσισμός, η ενοχή και η εξιδανίκευση, η ζήλια, ο φόβος της εγκατάλειψης και η απώλεια του εαυτού, με το ασυνείδητο να συνομιλεί με γονίδια και νευρώνες.
Ο Ανδρουλάκης, γιος μοδίστρας όπως υπενθυμίζει ο ίδιος, αφιερώνει αυτή τη σπουδή όχι στην τεχνητή νοημοσύνη αλλά στο μεγαλύτερο θαύμα του σύμπαντος, τον ανθρώπινο εγκέφαλο, και ειδικά στη θηλυκή του πολυτροπία.
Γι’ αυτό και το βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ουσιαστικό δώρο για τις γιορτές, ένα ανάγνωσμα που δεν χαρίζεται απλώς, αλλά ανοίγει συζητήσεις, προκαλεί σκέψη και συνοδεύει ήσυχες χειμωνιάτικες ώρες με την αίσθηση ότι το άγγιγμα, κυριολεκτικό ή συμβολικό, παραμένει πάντα ζωντανό.
