Όχι γιατί δεν υπάρχουν σοβαρά ζητήματα ή πραγματικές διαφωνίες, αλλά γιατί η δημόσια αντιδικία, όπως εξελίσσεται, μοιάζει να αυτοτροφοδοτείται και να ξεφεύγει από την ουσία. Όταν η ένταση γίνεται αυτοσκοπός και οι δηλώσεις διαδέχονται η μία την άλλη, το αποτέλεσμα δεν είναι ο διάλογος αλλά ο θόρυβος. Κι αυτός ο θόρυβος δεν ωφελεί ούτε τους πρωταγωνιστές ούτε κυρίως, την κοινωνία που παρακολουθεί.
Μια κόντρα με μεγάλα λόγια και βαριές κουβέντες, που δεν τιμά κανέναν και σίγουρα δεν προσφέρει τίποτα στην κοινωνία που την παρακολουθεί κουρασμένη. Αντίθετα, βαθαίνει τον διχασμό και εκθέτει κυρίως τον ίδιο τον Άνθιμο, ο οποίος, θέλοντας και μη, εμφανίζεται να εμπλέκεται σε μια δημόσια αντιδικία που ξεφεύγει από τον ποιμαντικό του ρόλο. Οι αιχμές, οι ειρωνείες και οι βαριές κουβέντες εκατέρωθεν δεν κατευνάζουν τα πνεύματα, δεν λύνουν προβλήματα και δεν οδηγούν πουθενά, πέρα από έναν φαύλο κύκλο έντασης που ανακυκλώνεται στα μέσα και δηλητηριάζει τον δημόσιο λόγο.
Χρειάζεται αυτοσυγκράτηση.
Ο μητροπολίτης, ακόμη κι αν αισθάνεται πληγωμένος ή αδικημένος, έχει ευθύνη να σταθεί πάνω από τη σύγκρουση και όχι μέσα σε αυτήν. Ο ρόλος του ποιμένα δεν είναι να δυναμιτίζει την κατάσταση με δημόσιες αντιπαραθέσεις, αλλά να ρίχνει γέφυρες, να χαμηλώνει τους τόνους και να προστατεύει την ενότητα του κόσμου που τον κοιτάζει και περιμένει παράδειγμα, όχι ένταση.
Ίσως ήρθε πραγματικά η ώρα να μπει ο καθένας στη θέση του και στα καθήκοντά του. Η πολιτική αντιπαράθεση ας μείνει στην πολιτική και η Εκκλησία ας μείνει στον πνευματικό της ρόλο. Η συνέχιση αυτής της διαμάχης δεν ωφελεί κανέναν και το μόνο που αφήνει πίσω της είναι περισσότερη σύγχυση και κούραση.
Αρκετά πια. Οι τόνοι πρέπει να πέσουν, όχι ως ένδειξη αδυναμίας, αλλά ως πράξη ευθύνης απέναντι σε μια κοινωνία που έχει ήδη αρκετά να σηκώσει.
Και στο τέλος, όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι κερδίζουν πόντους ή δικαιώνονται επικοινωνιακά, δεν θα βγει κανείς πραγματικά ωφελημένος. Όταν η αντιδικία τραβά σε μάκρος, φθείρει όλους τους εμπλεκόμενους και αφήνει πίσω της μόνο πικρία και καχυποψία.
X.Δ
Η ΓΑΤΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ
