Στο Δέλτα του Έβρου, εκεί όπου τα νερά ανεβαίνουν σιωπηλά και η λάσπη γίνεται κομμάτι της καθημερινότητας, επτά μικρά γατάκια εμφανίστηκαν σαν μια απρόσμενη υπενθύμιση ότι η ζωή δεν εγκαταλείπει εύκολα το πεδίο. Γεννημένα μέσα σε ένα τοπίο που δοκιμάζεται από τις πρόσφατες πλημμύρες, σκαρφαλωμένα σε παλέτες και πρόχειρες σανίδες για να γλιτώσουν από το νερό, τα μικρά αυτά πλάσματα έγιναν, άθελά τους, το πιο τρυφερό σύμβολο αντοχής.
Οι πλημμύρες των τελευταίων ημερών έφεραν ξανά στο προσκήνιο τις ευάλωτες ισορροπίες του Δέλτα. Παραπήγματα βρέθηκαν μέσα στο νερό, βάρκες λύθηκαν από τα πατάρια τους, και οι κάτοικοι μετρούν ζημιές και αγωνία. Κι όμως, ανάμεσα σε βρεγμένα ξύλα και ανεβασμένη στάθμη, επτά ζευγάρια μάτια κοιτούσαν τον κόσμο με εκείνη τη γνώριμη, αφοπλιστική αθωότητα. Δεν γνωρίζουν από σχέδια αντιπλημμυρικής θωράκισης ούτε από διοικητικές καθυστερήσεις. Ξέρουν μόνο να αναζητούν μια στεγνή γωνιά και λίγη ζεστασιά.
Η εικόνα τους μέσα στο πλημμυρισμένο τοπίο δεν είναι απλώς χαριτωμένη. Είναι μια μικρή, ζωντανή αντίθεση απέναντι στη φθορά. Την ώρα που οι άνθρωποι παλεύουν με τα νερά και την αβεβαιότητα, αυτά τα εφτά γατάκια κινούνται με το γνωστό, πεισματάρικο θάρρος της γάτας, σαν να επιβεβαιώνουν τον παλιό χαρακτηρισμό της «εφτάψυχης». Ίσως τελικά να μην είναι τυχαίο που ο αριθμός επτά συνοδεύει τόσο συχνά αυτά τα ζώα.
Σε έναν τόπο που συχνά δοκιμάζεται, ίσως τελικά η πιο δυνατή εικόνα να μην είναι η καταστροφή, αλλά η επιμονή της ζωής να συνεχίζεται, ακόμη και με νιαούρισμα.
