Στον Έβρο όλοι έγιναν ξαφνικά ειδικοί στο δημογραφικό. Πάνελ, καφενεία και κοινωνικά δίκτυα γεμάτα πατριωτικές κορώνες, φόβους και καταγγελίες.
Μόνο που το δημογραφικό δεν λύνεται με το να κουνάς το δάχτυλο στους άλλους. Δεν λύνεται με συνθήματα περί «χαμένων πατρίδων» από ανθρώπους που δεν πρόσφεραν ούτε μία μέρα πραγματικής ζωής στον τόπο.
Ο Έβρος δεν χρειάζεται περισσότερους τιμητές. Χρειάζεται οικογένειες, παιδιά, ανθρώπους που μένουν και επενδύουν εδώ. Χρειάζεται πράξεις, όχι θόρυβο.
Γιατί είναι εύκολο να φωνάζεις για την πατρίδα, όταν το μόνο που της προσφέρεις είναι λόγια. Ο Έβρος δεν σώζεται από τους πιο θορυβώδεις. Σώζεται από εκείνους που τον κατοικούν.
