Η εικόνα δημόσιων κτιρίων γεμάτων μουτζούρες δεν είναι «τέχνη δρόμου», είναι απλώς η αισθητική της αδιαφορίας. Όταν κάποιοι αποφασίζουν να βανδαλίζουν χώρους που ανήκουν σε όλους, το μόνο που αποδεικνύουν είναι πόσο λίγο καταλαβαίνουν τι σημαίνει κοινός χώρος και κοινή ευθύνη.
Το πιο ειρωνικό είναι ότι η «επανάσταση» τους καταλήγει να πληρώνεται από τους ίδιους τους πολίτες. Κάθε νέο βάψιμο, κάθε αποκατάσταση φθοράς, είναι χρήματα που φεύγουν από τσέπες ανθρώπων που παλεύουν καθημερινά για τα βασικά. Δεν είναι αντίδραση, είναι απλώς ένας φαύλος κύκλος ανοησίας που ρίχνει την πόλη ένα βήμα πιο πίσω.
Μια πόλη δεν την χαλάει η παλαιότητα, την χαλάει η έλλειψη σεβασμού. Και αυτό φαίνεται πιο έντονα πάνω σε τοίχους που θα μπορούσαν να στέκονται καθαροί, αντί να γίνονται καμβάς για την απουσία στοιχειώδους κοινωνικής συνείδησης. Και κάπου εκεί, η πόλη μένει να καθαρίζει πίσω από όσους δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει σεβασμός στον χώρο που ζουν.
Αν αυτό θεωρείται αντίδραση, τότε μάλλον έχουμε μπερδέψει την κοινωνική στάση με τον βανδαλισμό.
