ΑΡΘΡΑ - ΓΝΩΜΕΣ

Από την «Τηλεοπτική Δημοκρατία» στην 4η Ελληνική Δημοκρατία: Το μοντέλο της Δανίας και η ανάγκη για ένα Ελληνικό «Επινέ»

Share
Share

Του Σπύρου Δέδογλου

Η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη ανάμεσα στις τεράστιες αναπτυξιακές της δυνατότητες και σε ένα δομικό σύστημα που συντηρεί την υστέρηση. Το ερώτημα που τίθεται επιτακτικά στον δημόσιο διάλογο δεν είναι απλώς οικονομικό, αλλά βαθύτατα θεσμικό και πολιτικό: γιατί μια χώρα με μοναδικά συγκριτικά πλεονεκτήματα αδυνατεί να χαράξει αυτόνομη αναπτυξιακή πορεία;

Το παράδειγμα της Δανίας και ο αγροτικός τομέας

Η σύγκριση με τη Δανία είναι αποκαλυπτική. Μια χώρα περίπου 6 εκατομμυρίων κατοίκων κατέχει σταθερά υψηλή θέση στην παγκόσμια οικονομική κατάταξη και διαθέτει ένα από τα υψηλότερα βιοτικά επίπεδα, έχοντας στηρίξει σημαντικό μέρος της ανάπτυξής της στον αγροτικό τομέα και ειδικά στην πρωτοποριακή παραγωγή και επεξεργασία χοιρινού κρέατος. Η Δανία πέτυχε επειδή επένδυσε σε θεσμικά αντίβαρα που θωρακίζουν το κράτος από τη διαφθορά.

Στον αντίποδα, η Ελλάδα, παρότι διαθέτει πολύ ευνοϊκότερες κλιματολογικές και εδαφολογικές συνθήκες από τις σκανδιναβικές χώρες, βλέπει την αγροτική της οικονομία να υποβαθμίζεται. Η πραγματικότητα αυτή επιβεβαιώνει τη ρήση του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη: «Η χώρα αντί να δανείζει, δανείζεται». Η καλλιέργεια της νοοτροπίας της «ψωροκώσταινας» λειτούργησε ως εργαλείο υποτίμησης των εθνικών δυνατοτήτων και μετέτρεψε τους πολίτες από ενεργά υποκείμενα της δημοκρατίας σε παθητικούς ακολούθους.

Ο ρόλος των ΜΜΕ και η «τηλεοπτική δημοκρατία»

Καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία χειραγώγησης έπαιξαν τα αθηναϊκά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Η έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης, που αρχικά χαιρετίστηκε ως βήμα πλουραλισμού και ενίσχυσης του δημοκρατικού διαλόγου, μετατράπηκε γρήγορα σε μια «τηλεοπτική δημοκρατία» ελεγχόμενη από εξωθεσμικά συμφέροντα. Σήμερα, η κριτική ανάλυση καταγράφει σχεδόν πλήρη επικοινωνιακή στήριξη προς την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας, με στόχο τη συγκάλυψη των παθογενειών και τη διατήρηση ενός καθεστώτος που εμποδίζει την κάθαρση και τον εκσυγχρονισμό των θεσμών.

Η ιστορική αναγκαιότητα της Ενιαίας Προοδευτικής Έκφρασης (Εν.Π.Ε.)

Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έχει ολοκληρωθεί. Η ανάγκη μετάβασης σε μια νέα δημοκρατική εποχή, μια 4η Ελληνική Δημοκρατία, είναι πλέον ορατή. Κανένα από τα υφιστάμενα κόμματα του προοδευτικού χώρου δεν μπορεί να επαναλάβει μόνο του τις εκλογικές ανατροπές του 1981 ή του 2015.

Το μήνυμα των Ευρωεκλογών του 2024, που επιβεβαιώνεται και από τα τρέχοντα δημοσκοπικά δεδομένα, είναι σαφές: οι πολίτες δεν αναζητούν έναν ακόμη μονοκομματικό κυβερνήτη, αλλά μια ευρεία προοδευτική συνεργασία.

Η ιστορία δείχνει τον δρόμο:

  • Η Ένωση Κέντρου της δεκαετίας του ‘60: παράδειγμα συνένωσης διαφορετικών τάσεων κάτω από ένα κοινό δημοκρατικό μέτωπο.
  • Το Συνέδριο του Επινέ (1971): η ανασυγκρότηση της γαλλικής Αριστεράς υπό τον Φρανσουά Μιτεράν, που άνοιξε τον δρόμο για την κυβερνητική εξουσία και τη νίκη του το 1981.

Από το γαλλικό Επινέ μέχρι την Αλεξανδρούπολη, το ζητούμενο παραμένει το ίδιο: η συγκρότηση μιας Ενιαίας Προοδευτικής Έκφρασης (Εν.Π.Ε.). Μόνο μια τέτοια ολοκληρωμένη και συμπεριληπτική πρόταση μπορεί να σπάσει το καθεστώς της εξάρτησης, να πατάξει τη διαφθορά και να απελευθερώσει τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, δίνοντας στην Ελλάδα τη θέση που της αξίζει στον σύγχρονο κόσμο.

Τυχερό 31-10-26

Share

© E-GATA.GR 2025 ALL RIGHTS RESERVED | A DIGITAL CREATION BY Zisoglou Saki